Bu güne kadar, cenaze olduğu zaman hemen bezlerle ya da battaniyelerle bir yer çevrilir, kazanlar kurulur ve cenaze yıkanırdı. Tabi özellikle kış aylarında bu iş hayli eziyetli olurdu. Birçok yerde gördüğüm seyyar gasilhane, çok külfetli olmamasına karşın, modern bir sistemle, daha rahat bir ortamda cenaze yıkama hizmeti vermektedir.

Ayrıca, köyümüzde zaman zaman, büyük ya da küçük çaplı yangınlar çıkmakta, Güneyyurt’tan ya da Ermenek’ten itfaiye aracı gelene kadar büyük maddi kayıplar olmakta. Yapılması planlanan seyyar yangın tankı sayesinde, Güneyyurt’tan ve Ermenek’ten itfaiye araçları gelene kadar yangının büyümesi engellenecek, belki de oradaki araçlar boşu boşuna köyümüze kadar gelmeyecek.

Her iki aracın yaptırılması ve köyümüze kazandırılması için elbet maddi bir meblag gerekmektedir. Bu maddi meblağın köy sandığından karşılanması mümkün değildir. Maddi durumu iyi olan ve yardım etmek isteyen biz köylülerin katkısı ile bu araçları köyümüze kazandıracağız. Umuyorum ki köylülerimiz bu heyecana uyarak, Muhtarımız Necat Çınar’a ulaşarak, yardımlarını yapacaklar ve kısa sürede araçlar köyümüze kazandırılacaktır.

Muhtarımız Necat ÇINAR adına, bu düşünceye katkı sağlayacak dostlarımıza şimdiden teşekkür ederim.

Saygıyla.

       Duyduk ki Çıpıtlıya taş ocağı tesisi kurulacakmış. Ooo ne güzel olur, yeni bir tesis kuruluyor diye sevinmeyi isterdim ve buna izin veren arkadaşları tebrik etmeyi isterdim.

Yahu arkadaş bu kararı verenler hiç Yenimahalleyi, hiç Yukarı Çağlar Köyünü düşünmemişler mi? Orada yaşayan insanları, yetişen meyveleri hiç düşünmediler mi; nasıl izin verdiler?

       O mevkiye taş ocağı tesisi kurulacağına bir meyve fabrikası kurulsaydı da, dalında çürüyen meyveler değerlenseydi, insanımız para kazansaydı, birçok insana ekmek kapısı oluşturulsaydı olmaz mıydı?

       Duyunca oldukça sinirlendim. Ki, sinirlenmemek mümkün mü bilmiyorum. Yenimahallede yaşayan insanlar duyunca niye tepki göstermediler, Güneyyurtta yaşayan insanlar, Güneyyurt Belediyesi konuya niye sahip çıkıp, engel olma çabası göstermediler bilmiyorum.

       İlla ki o çevreye bir taş ocağı oluşturulacaksa, Güneyyurt-Ermenek yolunda birçok yer var; ekilip dikilmeyen, yerleşim yeri olmayan, oralarda bir yerlerde kurulsaydı daha iyi olmaz mıydı.

       Umuyorum ve diliyorum ki geç kalınmamıştır ve tepkilerle bu karar iptal olur. Olur da, tertemiz havamız kirlenmez, insanımız sağlıkla, meyvelerimiz tertemiz, tozsuz yetişir.

       Saygıyla.

       Bir an çocukluğuma gittim. Sorkundaki yıkılmış obalar arasında bizim obayı aradım. Yemyeşil çayır içindeki sıralı söğütleri aradım, gıncıllak kurulan yeri aradım, hani sesi yankılanan… Taş harmanları görür müyüm diye baktım… Birçok şeyi oralarda görememek beni üzdü, içimi burktu.

       O özlem içerisinde köyde olmayı istedim bir an.

       Yaylada olmak, yaz sıcağında dudakları çatlatırca esen sıcak rüzgarı hissetmek isterdim. Tava sapı oynadığımız koyakları, gıncıllak kurup, gecıır gacır dönmeyi, atlıca mıydı, çillengiç miydi; oradaki kuyudan kana kana su içmeyi istetim.

       Köyde olup, Değirmen önünde çınarın altına oturup, üçgozları, değirmen önünün yeşilliğini seyretmek, arkaya dönüp gözü ve tüm ihtişamıyla kebeni seyretmek istedim.

       Mezarlıktan dualarla geçip, ortabağa doğru inmek istedim… Hani bastığın zaman neredeyse bir karış toza ayağınızın gömüldüğü, “plof” diye bir sesin çıktığı belen yolundan, harman yerinin yanından… Hatırlarsınız, orada düğen sürülürdü, döneee döne. Sonra, içinde su eksik olmayan arığı atlayıp, harımın içinden sağa girerek, yemyeşil evlekleri yara yara, güneşi görmek için inadına uzayan kavak ağaçlarının arasından geçip, sapsarı salkımlı asmaların üzümlerinin tadına baka baka. Hani evleklerinde ala göklü domatesler, çıtır çıtır biberler, ara ara mana bırakılmış kökler arasında yenmeyi bekleyen salatalıklar var ya, işte onların arasından. Çevizler folu olmuş, yavaş yavaş dökülüyorlar ve çırpılmayı bekliyorlar. Oraları gezmeyi isterdim.

       “Bük” de olup, yakıcı sıcaktan terlemiş tenimin, bükün suyuna girerek, serin serin ürpertmesini isterdim.

       Hoş sohbet köyümüz insanıyla sohbet etmeyi, onlarla gülüp, onlarla üzülmeyi isterdim. Köy için neler yapabilirizi konuşmak, elimiz erdiğince köyümüzün rahatı için sorunlara omuz vermeyi isterdim.

       …..

       İşlerin yoğunluğuyla, gidememenin üzüntüsü içinde yazdığım bu arzularım, bir video sonrasında yüreğimden gelen duygular. Beni bu duyguları düşünmeye iten sevgili Durmuş’a teşekkürlerimi sunuyorum. Umuyorum yakın zamanda oralarda olurum.

       Saygıyla.

        Güzellikler, sevgiler sizlerle olsun, sağlıklı ve mutlu bir ömür diliyorum. Yeni bir köşe açalım dedi sevgili dost Durmuş Ali Hocam. Ben de mutlu olurum dedim.

Program yoğun bugün. Şehir dışından misafirlerimiz var ve onlarla birlikte “Sıra Delikler”i sonra yaylaları gezeceğiz. Dışarıda sabah ayazı var, yaz günü. Kuşluk vakti ve sonrasında hava ısınıyor ve sıcaklık oldukça artıyor.

Bir süre sonra Sevgili Abdullah Çıkrık’ın arabasının düdük sesiyle ayaklanıyorum. Jeepiyle evin önünde beni bekliyor. Hazırlanıp, fotoğraf makinemi de alarak hemen jeepe binerek Mehmet Aktürk’ün evine geliyoruz. Orada İstanbul’dan gelen Değerli Dost Mehmet Bildirici ve onun Konya DSİ’de birlikte çalıştığı ve Anamur’dan gezimize katılmak üzere gelen Fehmi Ersoy; yine gezimizi organize eden Ali Aktürk ile oğlu Deniz Aktürk var. Daha sonra Muhtar Necat Çınar da aramıza katıldı ve güzel bir kahvaltı yaptık.

Kahvaltıda, yöremizin tarihi yapılarıyla ilgili güzel bir sohbet vardı. Ben bölgemiz tarihi ve arkeolojik bilgilere çok yakın olmadığım için dinlemekle yetindim. Ara sıra bana da bir şeyler sorsalar da, “siz devam edin ben dinliyorum” demekle yetindim.

Kahvaltı bitimi yolculuğumuza başlamamız gerekiyordu. Öğle yemeği malzemesi ve yeteri kadar su alarak, jeepe bindik ve yola koyulduk. Yol oldukça dik, rampa, ama jeep için hiç sıkıntı yok, tırmanıp gidiyor. İlk durağımız, Keben yolundaki “Sultan Tahtı” oldu. Orası, “Sıra Delikler”in bitimi, yani antik su kanalından gelen suyun taksim edildiği, yerleşim yerine dağıtıldığı yerdi. Suyun, kayadaki oyuklarda dinlendirildiği, arıtıldığı bir sistemi gördük. Kanal kalıntılarını inceledik ve fotoğrafladık. Daha sonra “Keben Yolu”ndakitaş döşeme işçiliğini, asırlardır kullanıldığı halde hala aynı kaldığını gördük.

Yeni açılan yoldan yaylaya çıktık, taşlı tarlalardaki “patpat” ve traktör izlerini takip ederek Sorkun’a vardık.

Sorkun; bizim için, Yukarı Çağlar’da yaşayan insanlar için özel bir yer. Yaylamızın konaklama yeri. Günün yorgunluğu sonunda yaz eğlencelerinin düzenlendiği, büyük söğüt ağaçlarının altında hoş sohbetlerin yapıldığı, çeşmesinden akan buz gibi suyun, kana kana içildiği yer. Köyde yaşayan herkesin eskiden taş duvarlı, kapısı kıl çulla kapanan obasının olduğu yer. Her ne kadar şu anda birkaç oba ayakta kalsa da…

Yaz sıcağında buz gibi akan suyundan içtik bolca Sorkun Çeşmesi’nden. Eski koca koca söğütlerin kuru bir ağaç kazık olarak kaldığını görmek üzdü bizi. Yeni dikilen ağaçların yetişme ve büyüme çabasında olması biraz olsun sevindirdi.

Köyümüzün Muhtarı Necat Çınar, Sorkun’daki suyu, kullanılmayan dönemde köy içme suyu şebekesine dahil etmek için çalışma yaptıklarınısöyledi orada. Güzel bir hizmet olur tabi dedik.

Sonra tekrar yola koyulduk, “Say Harmanlar”a vardığımızda durup çevreye bakındık. Düğenle günlerce buğdayı saptan ayırmaya çalıştığımız günler aklıma geldi. Bu arada arabanın içinde seyahat ettiğimiz için çevreyi yeterince göremiyordum. “Kusura bakmayın ben arabanın üzerine çıkıp bağajda gideceğim” dedim ve bağaja çıktım. Böyle daha güzeldi tabi. Her yeri rahat rahat görüyor ve fotoğraflıyordum.

Bir sonraki durağımız Ayı Pınarı’ydı. Sıra Delikler’in başlangıç yeri. Oradaki kalıntıları yerinde gördük. Manzara çok hoştu. Çünkü yüksek kayaların üzerindeydik ve tüm vadi ayaklarımızın altındaydı. Serin serin esen yaz sıcağından, yüzümüzün ve dudaklarımızın gerildiğini hissediyorduk. Tabi yayla havası.

Oradaki incelememizden sonra tekrar yola koyulduk, yine taşlı tarlalardaki izleri takip ediyorduk. Yol boyu yer yer yeni dikilmiş meyve ağaçlarını gördüm. Hayretle baktım, susuz yetişen, gelişmiş meyve ağaçlarını görmek güzeldi. Çünkü meyve ağaçlarının çoğalması, köyümüze gelir getirmesidemekti. Atıl durumdaki yerlerin değerlendirilmesi demekti.

Yağlı Panır’a geldiğimizde kısa bir mola verdik ve oradaki sudan da tattık.

Tekrar yola koyulduğumuzda, Yukarı Çağlar yaylalarının bittiğini artık, “Kopuk Kaya”dan geçerek, Altıntaş Yaylası’na doğru gittiğimizi anlıyorum. Eşeğinin sırtında giden yakın köylü hemşerimize arabanın üzerinden selam veriyor, “hayırlı yoluculuklar” diliyoruz.

Yaylalardan dolana dolana Altındaş’a, Sevgili Abdullah Çıkrık’ın yayla evine geliyoruz. Bizi bahçesindeki çok güzel çiçekler karşılıyor, Ektiği sebzelerden, salatalık, hırtlak koparıp yiyoruz. Hoş bir yayla evi. Modern yapılmış bir ev, içinde her şey var. Yakınlardaki taş ocağından elektrik de almış. Hatta çoban için kapıya kadar bir priz çıkarmış ve çoban o prizden cep telefonun şarj ediyor.

Öğle oldu ve acıktık. Hemen sofrayı kurduk. Soframızda, zeytin, peynir, domates,salatalık, şebit ekmek, kaşar peyniri, biber… yani kahvaltılık.Yemeği yedikten sonra sıcacık bir yorgunluk çayı ve biraz dinlendikten sonra tekrar yola koyulduk.

Bu kez güzergahımızda “Dedeli Yaylası” var. Toprak yolda arabanın arkasında toz kaldırarak “Dedeli Yaylası”na geliyor, yaylayı gören hakim bir tepede duruyoruz ve mavi dikenli, boz armutlu bu tepeden yemyeşil Dedeli Yaylası’nı seyrediyoruz. Sonra, tekrar yolumuza devam ederek, Onlu’nun yayla evini geçiyoruz ve kardeşi İkilinin yayla evinin yanından geçerken, orada gördüğümüz İkili’ye mağaraları gezeceğimizi ve dönüşte ayran içeceğimizi söyleyip kaya mezarlarına geliyoruz.

Dik yamacın üst kısmındaki kayalar oyularak yapılmış bu kaya mezarları. Kapı kısmında ilginç bir kilit sistemi var. İçlerinde bir insanın sığacağı kadar oyuklar olan mağaralar var. Zaman içerisinde tüm mezarlar açılmış. Mağaraların üst kısmına kırlangıçların ustalıkla yaptığı sağlam yuvalarını görüyoruz. Çokça var birbirinin benzer bu kaya mezarlarından.

Kaya mezarlarını inceledikten sonra İkili’nin bahçesindeki “Topak ve Sivri Erik”lerden yedik, sonra evine gelerek ayran içtik. Güneş enerjisinden ürettiği elektrikle gece aydınlatmasını sağladığını gürdük. Güzel bir olay, çünkü yaylalarımızda elektrik yok ve gece ancak gaz lambalarıyla ya da ocakların (şimdilerin şöminesi) ışığıyla aydınlanabilir.

İkindi vakti yaklaşmaya başladığında köye dönüşümüz başladı. Altıntaş Yaylası’ndan Değirmenönü’ne doğru uzun ve yorucu bir yolculuktan sonra akşama doğru Köy”e geldik.

İkinci gün sabahındaKöyümüzde bulunan tarihi cami, önündeki tarihi çınar ve cami altındaki köyün içme sularından olan çeşmenin su kanalında incelemelerde bulunduktan sonra bu kez Ali Aktürk’ün arabası ile Aşağı Çağlar’da bulunan “Su Gözü”ne gittik. Ekibimizde bu kez ben Mehmet Bey, Ali Bey ve Oğlu Deniz ile Ahbullah Çıkrık var. Ermenek Vadisi’ne hayat veren bu Göksu Çayı’nın, kayaların arasından büngül büngül çıkışını, sonrasındakanallarla sulama suyu olarak kullanılmak üzere Aşağı Çağlar, Yukarı Çağlar ve Güneyyurt’a doğru yola çıkışını izledik.

Daha sonra kanal yolundan “Gavur Damı”ndaki bizim tarlaya gidip incir yedik. Buradan Ermenek’e gidip, Ermenek Kalesi, kale içindeki yerleşim yerlerini inceledikten sonra, Dekeçatı Vadisini gören hakim tepedeki çeşmenin yanında durup, Vadi’yi ve Dekeçatı Barajı inşaatını seyrettik.

Tekrar yola koyularak, kıvrım kıvrım dolanıp, Balkusan’a, Karamanoğlu Beylerinin türbesine geldik. Yeni restore edilmiş türbenin inşaatında çalışan Balkusanlı usta bize yaptıkları çalışmalarla ilgili bilgiler verdi.

Balkusan’daki ziyaretimizden sonra tekrar yola koyularak, köye geldiğimizde akşam olmuştu.

Bu iki günlük gezimizin amacı, değerli dostumuz Mehmet Bildirici’nin Romalılar döneminde yapılan ve harika bir sisteme sahip su kanallarının tanıtılması, ilgilenen insanların hizmetine sunulmasıydı.

Başka bir deyişle, bu kanalın restore edilmesi, turizme açılması; dolayısıyla köyümüzde yaşayan birkaç kişiye ekmek kapısı açılması, köyümüze gelir getirmesiydi amacımız.

Günün bitiminde oturup neler yapabileceğimizi konuştuk misafirlerimizle. Biz ne kadar bağırsak sesimizin duyulamayacağını, işin uzmanı olan onların bizlere yardımcı olmalarını, sesimizi duyurmalarını istedik.Onlar da tabii ki böyle bir değerin ilgililerine duyurulması ve ilginin buraya yönlendirilmesi gerektiğini söylediler.

Bu amaçla, fotoğraf sergisi ve panel düzenlenmesi için girişimlerde bulunacaklarını düşündüklerini söylediler. Çektiğimiz fotoğrafların birer kopyasını da verdik onlara.

Umuyoruz ve diliyoruz ki, tarihi değerler toprak altında kalmaz. Sıra Delikler, Antik Su Kanalı gün yüzüne çıkar. İlgileri görmek için gelir, Koruma altına alınır o değer.

Bu sayede, köyümüzün üst kısmında olan ve sit alanı ilan edilen “Gavur Mezarlığı”nda kazı çalışmaları başlatılır ve orası da bir açık hava müzesi olarak değerlendirilir.

Bizler köyümüzün kalkınması, köyümüzdeki tarihi değerlerin gün yüzüne çıkarılması için yaptığımız her çalışmada heyecan duyuyoruz. Heyecanla yapıyoruz tüm çalışmaları. Bu heyecanı duyan dostlarımızın olması bizi mutlu ediyor. O dostlarımıza buradan teşekkürler ediyoruz, bizleri yalnız bırakmadıkları ve bizlerle birlikte aynı heyecanı duydukları için.

Saygılarımızla.